Ik zou deze prijs graag geven aan mijn vent; Luuk.

Daar zaten we dan, woensdagavond 28 Maart, thuis op de bank.
Mijn ouders waren net de deur uit. Ik zei tegen Luuk: “Vandaag zou ze volgens jou komen toch? Het is al half 10 schat, dat gaat niet meer gebeuren.” “Ho ho, wacht eens even, de dag is nog niet voorbij he!” Ik deed het bijna in mijn broek van het lachen. Dus ik rende naar de wc! Tja, zwangere vrouwen hebben nu eenmaal wat meer moeite met alles ophouden, dus dit zou niet raar zijn. Ik ging vlug op de wc zitten. En toen realiseerde ik me dat ik helemaal niet hoefde te plassen. Maar wat was dat gekletter in de wc dan? Mijn vliezen waren gebroken! Ik riep Luuk vanuit de wc om snel naar me toe te komen. “Ha-ha, je bent me voor de gek aan het houden ja.” “Ehm, nee schat echt niet, bel de verloskundige maar!” Daarna hebben we samen nog een half uur in een scheur gelegen over hoe toevallig dit wel niet was.
Die nacht werden de weeën steeds sterker, en Luuk deed alles om me te ondersteunen. De volgende ochtend mochten we eindelijk naar het ziekenhuis. “Ho wacht! Even de konijnen voeren voor we gaan! god weet hoe lang we in het ziekenhuis zijn en ze mogen niet zonder eten zitten” riep ik nog tussen mijn weeën door. Luuk en de verloskundige keken me aan alsof ik gek was. Maar die konijnen hebben nog wat gekregen hoor! 😉
Mijn weeën waren zo heftig dat de verloskundige een ruggenprik adviseerde. Nadat ik deze had gekregen leek het ergste voorbij. Maar het moment dat ik mocht persen ging het mis. Onze kleine meid wilde er niet uit. De gynaecoloog werd erbij gehaald en met de vacuümpomp en hard geduw in mijn buik (tot blauwe plekken aan toe) kwam onze dochter ter wereld.
Hehe, daar is ze eindelijk dacht ik nog. Maar dan denk je alles gehad te hebben.. Niet dus.. Onze dochter was helemaal blauw aangelopen en lag levenloos op mijn buik. Ze werd met een ruk van mij af gehaald en papa werd gezegd mee te komen. Onze dochter moest aan de beademing want ze ademde niet! Luuk is direct mee gegaan en heeft ondersteunt tijdens het beademen. Op dat moment was ik erg in paniek. Komt het wel goed met haar?! Terwijl ik me zorgen maakte om mijn dochter werd mij verteld dat ik een slagaderlijke bloeding had opgelopen en direct moest worden geholpen. Dit ving Luuk vanuit de verte op. Voor hem natuurlijk een hel; in de ene ruimte je dochter die niet ademt en in de andere ruimte je vriendin die hevig bloed verliest. Gelukkig is hij bij ons meisje gebleven. We waren beide in goeie handen. Ik zal jullie de details besparen 😉 maar ik was snel geholpen door de artsen. En onze dochter haar ademhaling kwam op gang.
Hierna konden we eindelijk naar de couveuse-kamer om haar te bewonderen. Haar vasthouden mocht alleen ik, 10 minuutjes, want daarna moest ze snel weer in de couveuse met extra zuurstof. En papa Luuk moest wachten tot de volgende dag..
Dat mooie moment dat je kindje geboren wordt en jullie haar direct samen mogen vasthouden, is ons hierdoor helaas ontnomen. Maar wat ben ik trots op Luuk! Hoe hij zich deze hele bevalling sterk heeft gehouden, mij heeft ondersteunt en geen seconde bij onze dochter weg is geweest, doet mij heel erg beseffen hoe blij ik kan zijn met zo’n vent!

En daarom gun ik hem deze prijs. Want ik weet hoe graag hij de naam van ons meisje getatoeëerd hebben wil hebben; Sera.