Dit verhaal is geschreven op 23 juni 2018, ter ere van mijn oma’s 90ste verjaardag. Een verhaal recht uit mijn hart. De waardebon zou ik dan ook gebruiken om een portret van mijn opa en oma te laten zetten, als eerbetoon voor alles wat zij hebben doorstaan en voor ons als familie hebben gedaan.

———————————

Vandaag vierde mijn oma haar 90ste verjaardag. De hele familie was er, ook was er natuurlijk lekker veel te eten en te drinken en zat iedereen als vanouds te kletsen en eten tegelijk. Nymué, mijn jongste dochter, had inmiddels honger en was moe geworden. Ik ben toen met haar in mijn oma’s bed gaan liggen, om haar te voeden. Ik keek de kamer van oma rond, met aan de muur foto’s van vroeger, foto’s van de tijd dat ik al geboren was en van ver daarvoor. Ondertussen was Nymué in slaap gevallen en luisterde ik naar de gezellige geluiden van de verjaardag, die beneden gewoon verder ging. Het deed me denken aan vroeger, toen ik nog kind was, hoe het huis van opa en oma altijd al ons thuis is geweest, van ons allemaal, de hele familie. Het eerste huis waar zij naartoe verhuisde, nadat ze uit kamp De Biezen waren vertrokken. Even miste ik die tijd van vroeger, toen iedereen er nog was en oma altijd in de keuken stond wanneer wij daar kwamen. Nymué die nooit alleen slaapt, had er geen moeite mee, dat ik haar even alleen liet in haar oyang’s bed en sliep lekker door toen ik uit bed stapte. Even bleef ik naar Nymué kijken en besefte, dat zij zich net zo thuis voelt in dat huis als ik altijd heb gedaan. Wat is het toch prachtig, dat ik met mijn kinderen, de verjaardag van mijn oma mag vieren. Even later zat ik met oma in de tuin. Ze zei, ik heb nog vier kinderen (een oom is al overleden), acht kleinkinderen en negentien achterkleinkinderen en ze lachte. Wat een respect heb ik toch voor deze mooie vrouw. Mijn oma..